In het werk van Anne van Dis staan paarden als spiegels van de mens centraal. Hun blik, houding en aanwezigheid reflecteren emoties die vaak niet in woorden te vatten zijn.

Vervlochten lagen, subtiele ritmes en een spel van licht en donker maken haar werk niet alleen zichtbaar, maar ook voelbaar. Verbinding ontstaat in de ruimte tussen het beeld en de kijker, en tussen de beelden onderling. Abstractie dient niet als afstand, maar als middel om het innerlijke zichtbaar te maken.

De werken nodigen uit tot vertraging. Hoe langer je kijkt, hoe meer een beeld zich onthult – en soms zelfs terugkijkt.