Over mij
Wanneer realiteit vervaagt, ontstaat ruimte voor gevoel
Mijn werk ontstaat in het tussengebied. Daar waar vorm net begint te bewegen, waar licht geen dag meer is en donker nog geen nacht. Ik ben gefascineerd door balans tussen kracht en zachtheid, spanning en stilte, richting en ruimte. In mijn beelden zoek ik naar dat kantelpunt: het moment waarop iets verschuift en een nieuwe laag zichtbaar wordt.
Mijn ontwikkeling als maker is een beweging van 2D naar 3D. Niet alleen in vorm, maar in beleving. Waar eerder het vlak centraal stond, is er nu diepte – gelaagdheid die voelbaar is. Die extra dimensie heeft mijn blik veranderd. Ik werk intuïtiever, met meer aandacht voor wat er onder de oppervlakte ligt. Voor wat essentieel is. Voor wat mag blijven en wat losgelaten kan worden.
Mijn werk nodigt uit tot vertraging.
Tot kijken voorbij de eerste indruk.
Tot het vinden van je eigen verhaal in het beeld.
“Perfection is achieved, not when there is nothing more to add, but when there is nothing left to take away.”
Anne van Dis-Punt is a Dutch photographic artist whose work explores connection, reflection and the silent dialogue between beings.
Mijn werk ontstaat in het tussengebied. Daar waar vorm net begint te bewegen, waar licht geen dag meer is en donker nog geen nacht. Ik ben gefascineerd door balans tussen kracht en zachtheid, spanning en stilte, richting en ruimte. In mijn beelden zoek ik naar dat kantelpunt: het moment waarop iets verschuift en een nieuwe laag zichtbaar wordt.
Mijn ontwikkeling als maker is een beweging van 2D naar 3D. Niet alleen in vorm, maar in beleving. Waar eerder het vlak centraal stond, is er nu diepte – gelaagdheid die voelbaar is. Die extra dimensie heeft mijn blik veranderd. Ik werk intuïtiever, met meer aandacht voor wat er onder de oppervlakte ligt. Voor wat essentieel is. Voor wat mag blijven en wat losgelaten kan worden.
Mijn werk nodigt uit tot vertraging.
Tot kijken voorbij de eerste indruk.
Tot het vinden van je eigen verhaal in het beeld.
“Perfection is achieved, not when there is nothing more to add, but when there is nothing left to take away.”
Verbinding
Over mijn modellen
Paarden zijn sinds mijn dertiende mijn kompas. Wat begon als een passie, werd een taal, een levenslijn, een diepe verbinding. In hun lichaamstaal, hun ademhaling, de subtiele spanning of juist ontspanning, spiegelen zij wat wij soms vergeten te voelen.
Ajinja, mijn merrie, bracht me tot de zware tour in de dressuur. Een diva, krachtig, met uitstraling en zelfbewustzijn. Ze wist precies wie ze was en eiste dat ik dat ook wist. Met haar leerde ik verfijning. Grenzen. Trots. Nu geniet ze van haar pensioen, met dezelfde overtuiging als waarmee ze de ring betrad.
Lequeen, haar opvolger, is een uitzonderlijk beweger met veel talent. Tegelijk is hij hooggevoelig en snel onder de indruk. Geen geboren held en juist daarom raakt het mij wanneer hij, ondanks zijn angst, toch voor mij kiest. Dat is vertrouwen. Dat is verbinding.
Mijn paarden zijn mijn leermeesters en mijn inspiratiebron. Niet alleen om hun vorm, hun beweging of hun kracht, maar om hun kwetsbaarheid, hun moed en hun absolute eerlijkheid. In mijn kunst zoek ik niet naar perfectie, maar naar dat ene moment waarop de ziel zichtbaar wordt.
Dat is de ontmoeting.
Alles begint met kijken
De weg naar wat beweegt
Franz Marc (expressionistisch kunstschilder) inspireerde mij door de manier waarop hij de ziel van het dier wist te vangen in kleur en vorm. Net als Marc ben ik gefascineerd door wat tegelijk zichtbaar én voelbaar is: innerlijke energie, de spanning tussen kwetsbaarheid en kracht, het stille moment van verbinding.
In mijn werk vertaal ik deze essentie naar beelden waarin vorm, beweging en emotie samenkomen. Geen letterlijke weergave, maar een abstracte vertaling van wat werkelijk leeft en beweegt.
Reflections of Being ontstond eigenlijk per toeval.
Tijdens het werken merkte ik dat twee beelden zich vanzelf naar elkaar begonnen te bewegen, alsof ze een eigen ritme volgden. Dat moment fascineerde mij. Het bleek geen toeval, maar een manier van kijken.
In The Twilight Zone ben ik dat verder gaan onderzoeken: twee beelden die elkaar niet verdringen, maar in balans raken als een visuele ademhaling.
Abstractie is geen afstand, maar juist een middel om het innerlijke zichtbaar te maken.
Verbinding
Over mijn modellen
Paarden zijn sinds mijn dertiende mijn kompas. Wat begon als een passie, werd een taal, een levenslijn, een diepe verbinding. In hun lichaamstaal, hun ademhaling, de subtiele spanning of juist ontspanning, spiegelen zij wat wij soms vergeten te voelen.
Ajinja, mijn merrie, bracht me tot de zware tour in de dressuur. Een diva, krachtig, met uitstraling en zelfbewustzijn. Ze wist precies wie ze was en eiste dat ik dat ook wist. Met haar leerde ik verfijning. Grenzen. Trots. Nu geniet ze van haar pensioen, met dezelfde overtuiging als waarmee ze de ring betrad.
Lequeen, haar opvolger, is een uitzonderlijk beweger met veel talent. Tegelijk is hij hooggevoelig en snel onder de indruk. Geen geboren held en juist daarom raakt het mij wanneer hij, ondanks zijn angst, toch voor mij kiest. Dat is vertrouwen. Dat is verbinding.
Mijn paarden zijn mijn leermeesters en mijn inspiratiebron. Niet alleen om hun vorm, hun beweging of hun kracht, maar om hun kwetsbaarheid, hun moed en hun absolute eerlijkheid. In mijn kunst zoek ik niet naar perfectie, maar naar dat ene moment waarop de ziel zichtbaar wordt.
Dat is de ontmoeting.
Alles begint met kijken
De weg naar wat beweegt
Franz Marc (expressionistisch kunstschilder) inspireerde mij door de manier waarop hij de ziel van het dier wist te vangen in kleur en vorm. Net als Marc ben ik gefascineerd door wat tegelijk zichtbaar én voelbaar is: innerlijke energie, de spanning tussen kwetsbaarheid en kracht, het stille moment van verbinding.
In mijn werk vertaal ik deze essentie naar beelden waarin vorm, beweging en emotie samenkomen. Geen letterlijke weergave, maar een abstracte vertaling van wat werkelijk leeft en beweegt.
Reflections of Being ontstond eigenlijk per toeval.
Tijdens het werken merkte ik dat twee beelden zich vanzelf naar elkaar begonnen te bewegen, alsof ze een eigen ritme volgden. Dat moment fascineerde mij. Het bleek geen toeval, maar een manier van kijken.
In The Twilight Zone ben ik dat verder gaan onderzoeken: twee beelden die elkaar niet verdringen, maar in balans raken als een visuele ademhaling.
Abstractie is geen afstand, maar juist een middel om het innerlijke zichtbaar te maken.
