Some images reveal themselves slowly

We denken vaak dat kijken iets vanzelfsprekends is. Onze ogen registreren een beeld en we gaan weer verder.

Maar echt kijken vraagt iets anders.
Tijd. Aandacht. Stilte.

In mijn werk gebeurt zelden alles in één oogopslag.
Beelden overlappen. Vormen verschuiven.
Wat eerst één geheel lijkt, blijkt uit meerdere lagen te bestaan.

Soms zie je pas na een tijdje wat er werkelijk gebeurt.

Dat fascineert mij.
Niet alleen in beeld, maar ook in het leven.

Niet vluchtig, maar met aandacht.

Paarden leren mij dat elke dag opnieuw.
Zij reageren niet op woorden, maar op wat er onder de oppervlakte gebeurt.
Spanning, rust, twijfel, vertrouwen – alles is zichtbaar voor wie bereid is te kijken.

Misschien is dat ook wat mijn werk probeert te doen:
ons even laten vertragen.

Zodat we opnieuw leren kijken.
Naar beelden.
Naar dieren.
Naar elkaar.

En misschien ook een beetje naar onszelf.

Het werk blijft zich ontvouwen.
The image is still unfolding.