Tussen zien en voelen, vormt verbinding.

Ik vroeg me af: als ik al mijn series naast elkaar leg, is er dan één onderliggende constante in alles wat ik maak?
Al snel ontdekte ik de gemene deler: verbinding.

Het uitkomen op verbinding voelt heel logisch wanneer ik terugkijk naar het proces. Het woord zit er bijna overal al in verstopt, niet alleen in wat wordt gemaakt, maar ook in hoe het ontstaat.

1. Verbinding met het onderwerp
Het begint bij de paarden. Niet als objecten, maar als levende wezens waarmee een relatie wordt aangegaan: hun beweging, hun energie, het subtiele dat voelbaar is tijdens het kijken. Hier ontstaat al de eerste laag van verbinding, de stille ontmoeting die alles in gang zet.

2. Verbinding tussen beelden
De tweede stap is bijzonder. Het gaat niet om zomaar een tweede foto; het gaat om de relatie. Het werk ontstaat letterlijk tussen twee beelden. Daar gebeurt iets dat kan worden beschreven als: een dialoog, een balans, een visuele ademhaling. Pas wanneer de beelden zich in harmonie bewegen, klopt het geheel.

3. Verbinding met de kijker
En uiteindelijk ontvouwt zich nog een derde laag van verbinding: het moment waarop een kijker langer blijft kijken en iets voelt zonder precies te weten waarom. Daar ontstaat een stille wisselwerking tussen de ervaring van de maker en die van de ander. Het beeld ademt, beweegt, en nodigt uit om aanwezig te zijn en om te voelen.

Vervlochten lagen, subtiele ritmes en een spel van licht en donker maken het werk niet alleen zichtbaar, maar ook voelbaar. Verbinding ontstaat in de ruimte tussen het beeld en de kijker, en tussen de beelden onderling.

Het werk blijft zich ontvouwen.
The image is still unfolding.